ब्लॉग

सध्या जगभरात कोरोना विश्वव्यापक महामारी ने धुमाकूळ घातला आहे .एक अदृश्य विषाणू करतोय राज्य जगातील घडामोडी वर भलेमोठे पूज्य अशी स्थिती आलीय; कारण कोरोना साखळी तोडण्याचा प्रभावी उपाय म्हणजे ‘लाॅक डाऊन’! इतर देशांप्रमाणे भारतातही 23 मार्च पासून लॉकडाऊन जाहीर झाला. . ” घरी रहा स्वस्थ रहा “कोरोना विरुद्ध लढ्यात जो घरी थांबेल तो ‘हुशारच ‘यात

           मला आठवतं की मायेच्या कोशात वाढलेलं निर्धास्त बालपण संपलं. एक आईबाबा आणि भावंडांबरोबरचं ते जग आणि आता त्यांच्यापासून दूर असलेलं नवरा आणि सासरच्या माणसासोबतचं दुसरं जग. एका जगात आपली रक्ताची, मायेची, प्रेमाची,हक्काची माणसं, जिथे आपल्यावर निर्हेतुक प्रेम केलं जातं, कुठलाही कृत्रिमपणा नाही, आपल्या चुकांचा बाऊ न करता त्यांना सावरून घेतलं जातं,

             पूर्वी मीं मुलांना सुट्ट्या लागल्या कीं कांहीं दिवस माहेरी जायचे. मुलांना घेऊन जात असल्याने दिवसाचा प्रवास सुरक्षित वाटायचा. ठाण्यावरून सकाळी  9.30 ची कोयना एक्सप्रेस निघाली कीं रात्री 7.30 ला गावी पोहोचायची. रेल्वेचा प्रवास मुलांना फार आवडायचा. खिडकीतून दिसणारा खंडाळा घाट, दाट झाडीने अच्छादित दऱ्या, डोंगर , बोगदे, गाडीच्या वेगाबरोबर

.                    प्रत्येक व्यक्तीमध्ये(IQ) हा उच्च दर्जाचा असतो. अशा अनन्यसाधारण व्यक्ती मी माझ्या या लिखाणात आणल्या आहेत. या आयुष्यात वाटचाल करतांना त्यांची पायवाट खूप खडतर व काट्याकुटयांनी, दगडधोंड्यानी भरलेली होती. कधी कधी अपमानीत होऊन त्यांना वाटचाल करावी लागली.  अशाच काही स्त्रीशक्तींचा मी येथे ऊहापोह करणार आहे.     

.           ‘माझ्या आवडत्या विषयावरील लेख’ या संदर्भात जेव्हा मी वाचलं तेव्हा  माझ्या मनात विचारांची चक्र फिरू लागली आणि मनातून उत्स्फुर्तपणे प्रतिसाद आला की, आपण योगविषयी लिहावं. हो, माझा आवडता आणि जिव्हाळ्याचा विषय म्हणजे “योग”. परंतु मंडळी.. मी योगी वैगरे नाही बरं का, तर संसारात राहून योगविषयी मला मिळालेले ज्ञान आणि

             *एक दिवसाचा कर्फ्यू संपल्यानंतर दोनच दिवसांत आपले मोदीजी हे टीव्ही वर लाइव्ह येऊन काहीतरी घोषणा करणार हे समजताच काळजात कुठेतरी चर्रर्रर्र झाले. आणि ती घोषणा झाली, पुढील १५दिवसीय लॉकडाऊनची! दोनच दिवसांवर असलेला माझा वाढदिवस, गुढीपाडवा निमित्त च्या रांगोळ्या, लेझीम आणि पुढे गाण्यांचा कार्यक्रम असे माझे सगळे उपक्रम रद्द झाले.

      मला समजायला लागलं तेव्हापासून मला प्रवास करायला खूप आवडायचे. लहान असताना आईबाबांसोबत, शाळेत असताना मीत्रमैत्रीणीसोबत मी खूप प्रवास केला, खूप मनसोक्त फीरले. कधी कुटुंबासमवेत तर कधी मैत्रीणीं बरोबर.  .         मुलूंडला आल्यावर १९८२ साली तीन दिवसाचा मोठा प्रवास… अष्टविनायक दर्शन केले मिस्टरांच्या मीत्रमंडळी बरोबर. अष्टविनायकाने मला मोठा आशिर्वाद दिला.१९८६

दररोज सकाळी सगळ्यांची घाई. नातीची शाळा, मुलाची मुलीची सुनेची ऑफिसला जाण्याची घाई . या सगळयात मॉर्निंग वॉकला जायचं राहूनच जायचं. एक दिवस शनिवारी सगळ्यांना सुट्टी होती त्या दिवशी आमच्या शेजारच्या बागेमध्ये मी ठरवून चालायला गेले. बागेच्या दरवाजातच मी एकदम दचकले मोठा हसण्याचा आवाज आला. मी थोड्या साशंक नजरेने आत पाहिले तर सत्तर-ऐंशीच्या वर ज्येष्ठ नागरिक

     *’लोकसत्ता’ हया सुप्रसिद्ध वृत्तपत्रात मांडलेल्या व्याख्येनुसार ‘सोशल मिडीया’ म्हणजे घराघरातील आजी-आजोबांसाठी अनोळखी, आई-वडिलांसाठी उत्सुकता निर्माण करणारा अणि आम्हा तरुणांसाठी आमच्या ‘डीएनए’त असणारा अवलिया शब्द!!!*.            *आजकाल सोशल मिडिया वर नसणे म्हणजे काळासोबत नसल्याचे लक्षण मानले जाते. सोशल मीडिया म्हणजे खरं तर सामाजिक संबंध जोडणारे माध्यम. इंटरनेट चा शोध ही तर

‘अनुभव ‘ हा आपला गुरु आहे असं म्हणतात . आता माझच बघा ना ! साधारण १५ वर्षांपूर्वीची गोष्ट आहे. दर वर्षीप्रमाणे आम्ही गणपती गौरीला पुण्याला संध्याकडे (मुलगी) गेलो होतो. विसर्जन झाल्यावर मुलगा आणि सून रजा नसल्यामुळे परत निघाले. प्रीतीच्या (नातं) आग्रहामुळे आम्ही दोघे आणि  तेजस (नातू ) यांनी  मुक्काम वाढवला. ४ दिवसांनी दुपारच्या डेक्कन एक्सप्रेसने